bürokrasisi işbirliği ile “makbul” sendikalar desteklenmiş; işçiler üzerinde farklı türden baskılar kurularak, “makbul” (Geneli Hak-İş’e üye sendikalar olduğunu söylemek mümkün) sendikalara üye olmaları sağlanmıştır. Diğer yandan en faza temsiliyete sahip iki sendikanın Genel İşler işkolunda olması ise pek de şaşırtıcı olmasa gerek. Çünkü bu işkolundaki yüzde 53,136 temsiliyet oranını sadece üç sendika sağlamaktadır. Tablo 4 - İşkolu barajını geçen en fazla ve en az temsiliyete sahip sendikalar (Yüzde) Bağlı olduğu konfederasyon Sendikanın adı 2025 Temmuz yüzdelik oranı HAK-İŞ ÖZ-SAĞLIK-İŞ 28,454 HAK-İŞ HİZMET-İŞ 26,011 TÜRK-İŞ TES-İŞ 23,576 DİSK GENEL-İŞ 15,686 TÜRK-İŞ TÜRK-METAL 14,461 HAK-İŞ ÖZ ORMAN-İŞ 13,770 HAK-İŞ ÖZ FİNANS-İŞ 13,705 TÜRK-İŞ TÜRK MADEN-İŞ 12,927 TÜRK-İŞ T.ÇİMSE-İŞ 12,780 TÜRK-İŞ TÜRKİYE HABER-İŞ 11,461 TÜRK-İŞ BELEDİYE-İŞ 11,439 TÜRK-İŞ BASİSEN 10,402 HAK-İŞ ÖZ BÜRO-İŞ 1,193 DİSK DEV MADEN-SEN 1,188 DİSK NAKLİYAT-İŞ 1,176 DİSK DİSK BASIN-İŞ 1,131 BAĞIMSIZ GÜVENLİK-KORUMA İŞ 1,130 BAĞIMSIZ BANKSİS 1,123 DİSK TEKSTİL 1,045 DİSK GÜVENLİK-SEN 1,040 TÜRK-İŞ T.ORMAN İŞ 1,010 Tablo 4’ün alt kısmında da işkolu barajını az bir farkla aşan sendikalar verilmiştir. DİSK’in barajı geçen 10 sendikasının 5’i bu kısımda yer almaktadır. Bu sendikaların genellikle özel sektörde örgütlü olduklarının altını çizmekte fayda var. Özel sektördeki sendikal örgütlenme mücadelesinin kamu sektörü ile kıyaslanmayacak kadar zor olduğunu göz önüne aldığımızda bu sendikaların başarısını daha net anlayabiliriz. 12 Sonuç yerine: Sendikalar kamu işyerlerin sendika-siyaset kıskacında Sendikaların üye kayıplarının gerekçelerini açıklamaya çalıştık. Ancak istatistiklerde sendikal hareketin geleceğine dair örgütlenme başarılarını işaret eden bir göstergeye rastlayamadık. Sendikaların bir birinden üye devşirme mücadelesi Türkiye’deki sendikal hareket temelinde işçi sınıfına zarar vermektedir. Hak-İş ve Türk-İş’e bağlı sendikalar, örgütsüz işçileri sendikalara üye yapmak yerine, örgütlü kamu işyerlerinde birbirlerinin üyelerini devşirme mücadelesi içerisindeler. Kamu işyerlerindeki örgütlenme mücadelesinde “kazanan” da siyasi iktidarın “makbul” sendikaları siyaset-kamu bürokrasisi eliyle desteklemesi sonucu belirlenmektedir. Türkiye’de sendikal istatistikler, istisnaları dışarda bırakarak, işçi sendikalarının sendika-siyaset kıskacında can çekiştiklerini gösteriyor. Daha da açmak gerekirse, siyaset eliyle büyüyen sendikaların olası bir iktidar değişikliğinde sabun köpüğü gibi, bir balon gibi sönmesi ve hızlı bir şekilde üye kaybetmesi muhtemeldir. Yerel seçimler sonrası belediyelerde yaşananlar bu savımızı destekler niteliktedir. Dolayısıyla kamu sektöründe örgütlenme mücadelesi sendikal harekete büyük zarar vermekte ve bu da sendikal istatistiklere yansımaktadır.